Η αναμέτρηση ανάμεσα στην ΕΛ.Α.Σ και στο ΠΑΣΟΚ αποκτά χαρακτηριστικά ενός ιδιότυπου μπρα ντε φερ για την πολιτική εκπροσώπηση της Κεντροαριστεράς και κυρίως για το ποιος μπορεί να εκφράσει πειστικότερα το
Η ΕΛ.Α.Σ εξακολουθεί να προηγείται τόσο στην πρόθεση όσο και στην αναγωγή ψήφου, ενώ ο Αλέξης Τσίπρας διατηρεί σαφές προσωπικό προβάδισμα έναντι του Νίκου Ανδρουλάκη. Η υπεροχή αυτή όμως δεν εμφανίζει δυναμική διεύρυνσης. Αντίθετα, η μεταξύ τους απόσταση δείχνει να περιορίζεται, καθώς η ΕΛ.Α.Σ καταγράφει συγκρατημένη υποχώρηση και το ΠΑΣΟΚ διακριτή ενίσχυση.
Το πλέον ενδιαφέρον στοιχείο βρίσκεται στην αξιολόγηση των προγραμμάτων. Εκεί το ΠΑΣΟΚ περνά μπροστά από την ΕΛ.Α.Σ. Η επιλογή του να μετακινηθεί από μια κυρίως αρχηγοκεντρική παρουσίαση προς την προβολή του ίδιου του προγράμματός του φαίνεται να αποδίδει. Ενα πρόγραμμα επεξεργασμένο, που έχει παρουσιαστεί τουλάχιστον με επικοινωνιακή επιμονή και συνέχεια, αρχίζει να λειτουργεί ως αυτόνομο πολιτικό πλεονέκτημα.
Αντίθετα, η ΕΛ.Α.Σ αντιμετώπισε δυσκολίες ακριβώς στο κεντρικό διακύβευμα της φετινής ΔΕΘ: την αξιοπιστία της κοστολόγησης. Η δημόσια ασάφεια για το εάν το κόστος των μέτρων που προτείνει αφορά το ετήσιο ή το συνολικό κόστος της τετραετίας δημιούργησε περιττά ερωτήματα και αποδυνάμωσε επικοινωνιακά ένα πρόγραμμα με κοινωνικά ελκυστικές προτάσεις.
Ο Αλέξης Τσίπρας διαθέτει ακόμη το προβάδισμα του προσώπου και της εκλογικής δυναμικής. Ο Νίκος Ανδρουλάκης όμως αποκτά σταδιακά το πλεονέκτημα της προγραμματικής συγκρότησης. Η εξέλιξη αυτού του ανταγωνισμού θα κρίνει πολλά. Εάν, ωστόσο, περιοριστεί σε μια εσωτερική αντιπαράθεση για τη δεύτερη θέση, η Νέα Δημοκρατία θα κερδίζει πολύτιμο πολιτικό χρόνο, χωρίς να πιέζεται να απαντήσει στο ισχυρό κοινωνικό αίτημα αλλαγής.