Αν ρωτούσατε, οιονδήποτε άκουσε τον Αλέξη Τσίπρα, «μα, τι είπε;», την ώρα που εργαζόμενοι και οικογενειάρχες ετοιμάζουν παιδιά και εαυτούς για σχολεία και δουλειές, θα σας απαντούσε: «Κάτι για το εμείς».
Δηλαδή για το ασυγκράτητο «εγώ» που του περισσεύει. Το «αυτοί» που υπενόησε δεν το εξήγησε. Αν εννοούσε τον ακατονόμαστο Μητσοτάκη, θα το είχε πει, φαντάζομαι.
Στην απομαγνητοφώνηση είδαμε ολόκληρο το σκεπτικό: «Αν υπάρξει πολιτική αλλαγή, θα έρθει με αυτόν που είναι ικανός να τη φέρει και δημοσκοπικά αλλά και σε επίπεδο εμπειρίας. Είναι η ΕΛ.Α.Σ, δεν είναι άλλος. Να το πω αλλιώς: ή εμείς ή κανείς».
Του ξέφυγε; Δεν νομίζω. Από τον τρόπο που χρησιμοποιεί κάθε φορά που μιλά το «εμείς», δεν χωρά αμφιβολία ούτε χρειάζεται ψυχαναλυτής για να καταλαβαίνουμε ότι εννοεί πολύ απλά «εγώ» και κανείς άλλος.
Περί αυτού υπάρχουν δεκάδες εκμυστηρεύσεις παλαιών συντρόφων, στελεχών που χειμάζουν στη δημοσκοπική ανυπαρξία. Τα οποία πάντως έχουν δημοσίως αποκαλύψει την εγωκεντρική προσωπικότητα του «Αλέξη που μας έκανε κυβέρνηση». Παραδόξως, ολόκληρη η αφήγηση στις 759 σελίδες του γρήγορα ξεχασμένου best seller βιβλίου του περιστρέφεται ασυγκράτητα γύρω από το «εγώ».
Κατανοητό. Δεν ξαναμπαίνεις στην πολιτική αν δεν έχεις την πετριά να δείξεις πως «έχεις ακόμη πολλά να δώσεις». Δεν κάθεσαι να στενοχωριέσαι πόσο μαντάρα τα κάνουν οι «συνεργάτες» σου. Αλλωστε, τους περισσότερους καλά-καλά δεν τους γνώριζες μέχρι πρότινος. Ούτε σε ενοχλούν οι τόσο απλοϊκές τηλε-εμφανίσεις (επικοινωνιακή καταιγίδα άνευ προηγουμένου…) των εκπροσώπων σου, που ρίχνουν ριπές τα άσφαιρα με μανία νεοφώτιστου. Τα ίδια έκανες και εσύ στα χρόνια της αθωότητας.
Εξάλλου, η λέξη «σοσιαλισμός» απουσιάζει από το καθημερινό λεξιλόγιο της ομάδας Τσίπρα. Ούτε που υπάρχει πουθενά στην ιδρυτική διακήρυξη. Μόνο μία αναφορά στη σοσιαλδημοκρατία άφησαν οι άνθρωποι της ΕΛ.Α.Σ και μόνον ένας εξ Εσπερίων πρώην δήμαρχος και περιοδεύων προς το ΠΑΣΟΚ βουλευτής το «πρόσεξε».
Ο Αλέξης Τσίπρας βιώνει μια ζωντανή και συνεχή αντίφαση. Λέει και ξαναλέει ότι αυτός, σε αντίθεση προφανώς με τον Νίκο Ανδρουλάκη, διαθέτει «εμπειρία». Συγκεκριμένα, μιλώντας για το ποιος θα νικήσει τον Μητσοτάκη, είπε, τονίζοντας και πάλι το «εγώ» του: «Αν υπάρχει κάποιος, είναι αυτός ο οποίος έχει εμπειρία διακυβέρνησης».
Πλην όμως, θα περίμενα από τον κύριο Τσίπρα να είναι πιο προσεκτικός. Είναι γνωστό ότι το μόνο που ξέρει από διακυβέρνηση είναι η εφαρμογή του τρίτου μνημονίου σε συνθήκες εξαπάτησης των πολιτών. Εννοεί ότι η φορολογική πολιτική με τις αυξήσεις στον Ειδικό Φόρο Κατανάλωσης στα καύσιμα στο πιο υψηλό σημείο που έφτασαν ποτέ δεν ήταν δική του απόφαση; Βεβαίως οι άνθρωποι του ΣΥΡΙΖΑ έλεγαν πως την επέβαλαν οι «κακοί». Πλην όμως να σας θυμίσω επιπλέον ότι οι Σαμαράς και Βενιζέλος είχαν μειώσει τον ΕΦΚ στο πετρέλαιο κίνησης, παρά την οργή των τροϊκανών, στα 33 λεπτά, δηλαδή στο κατώτατο επιτρεπτό από την Επιτροπή όριο και ήταν η κυβέρνηση Τσίπρα – Καμμένου που τον ανέβασε ξανά στα 41 λεπτά το λίτρο.
Είναι παράδοξο να λες ότι διαθέτεις εμπειρία κυβερνητική όταν η πραγματικότητα της περιόδου 2015-2019 περιλαμβάνει: Την καταστροφική δήθεν διαπραγμάτευση Ιανουαρίου-Φεβρουαρίου. Την απόρριψη του έντιμου συμβιβασμού Βαρουφάκη τον Μάρτιο, που ήταν πρακτικά το «email Χαρδούβελη» το οποίο είχαν ανοήτως απορρίψει οι μερκελιστές προκειμένου να φέρουν τον Τσίπρα στα πράγματα. Την κοροϊδία του Γιούνκερ και των άλλων δήθεν για «να κερδίσει χρόνο». Την επίρριψη, μέσω δημοψηφίσματος, στους ψηφοφόρους που τον είχαν εμπιστευθεί, των ευθυνών για την πλήρη παράδοση της χώρας. Την απόφαση να κλείσει τις τράπεζες, που ψευδώς μεταθέτει στην Ευρωτράπεζα και στον Γιάννη Στουρνάρα, διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος, τότε και τώρα. Τη δήθεν «ηρωική» διαπραγμάτευση όπου του πήραν «και τα σώβρακα», τα οποία -να τα λέμε και αυτά- είχε αρνηθεί «να κατεβάσει» ο Σαμαράς.
Πάει πολύ να ισχυρίζεται ο κύριος Τσίπρας ότι μας έβγαλε από τα μνημόνια, ενώ εφήρμοσε επί τρία χρόνια μέχρι και την τελευταία παράγραφο φορολογίας της μείωσης των συντάξεων και των μισθών, όταν όλοι οι προηγούμενοι πρωθυπουργοί είχαν αρνηθεί να εφαρμόσουν αυτά ακριβώς, επειδή ήταν ανυπόστατα και ανυπόφορα για τον πληθυσμό.
Αν αυτό εννοεί ως «μόνο εγώ έχω την εμπειρία», καλό είναι να το διευκρινίσει. Γιατί άλλη κυβερνητική εμπειρία, δηλαδή να έχει εφαρμόσει το δικό του πρόγραμμα, να έχει εξοπλίσει τις Ενοπλες Δυνάμεις κόντρα στην Τουρκία, να έχει αποκρούσει εισβολές μεταναστών, να έχει λάβει δύσκολες αποφάσεις σε δύσκολες περιστάσεις (όπως η πανδημία, η επίθεση Πούτιν, η ενεργειακή κρίση και η ακρίβεια των τροφίμων και τώρα ο πόλεμος των καυσίμων), ο Αλέξης Τσίπρας δεν διαθέτει. Ακόμη και για τη συμφωνία των Πρεσπών, αν δεν ήταν ο Νίκος Κοτζιάς, ακόμη θα προσπαθούσε να πείσει τον σύμμαχο Καμμένο.
Γιατί εμείς οι καθημερινοί άνθρωποι, με μικρότερο «εγώ», δεν κομπορρημονούμε περί εμπειρίας. Θέλουμε απλώς να μάθουμε πέντε χρήσιμα πράγματα για την προσεχή κάλπη.