Οσο η Ουκρανία μετατρέπεται σε χρόνιο τραύμα της Ευρώπης και ο πόλεμος στο Ιράν συνδέει την ασφάλεια με το κόστος ζωής, η Ελλάδα χρειάζεται μια στρατηγική που να ενώνει την εξωτερική
Γιατί η δυνατότητα μιας χώρας να υπερασπίζεται τα δικαιώματά της εξαρτάται και από την εμπιστοσύνη εκείνων που καλούνται να στηρίξουν τις επιλογές της. Αυτήν την εμπιστοσύνη οφείλει να οικοδομήσει η κυβέρνηση, δίνοντας περιεχόμενο στη σταθερότητα που επικαλείται. Απέναντι στην Τουρκία, η ψυχραιμία αποκτά αξία όταν συνοδεύεται από ορατή αποφασιστικότητα, ενώ η αποτροπή δικαιώνεται όταν επιτρέπει την άσκηση δικαιωμάτων με αποφυγή της σύγκρουσης. Το καλώδιο με την Κύπρο συμπυκνώνει αυτή τη δοκιμασία. Απαιτεί προετοιμασία και ενεργοποίηση της Ευρώπης, ώστε η συνεργασία να προχωρήσει χωρίς να παγιώνεται στην πράξη δικαίωμα τουρκικής έγκρισης.
Εδώ κρίνονται και οι συμμαχίες. Η ευρωπαϊκή προσήλωση και η συνεργασία με το Ισραήλ χρειάζονται συγκεκριμένο αντίκρισμα, με διατήρηση της ελληνικής αυτονομίας. Οι εξοπλισμοί μπορούν να ενισχύσουν αυτή την αυτονομία, εφόσον συνδέονται με επιχειρησιακή επάρκεια και εγχώρια παραγωγή. Παράλληλα, η ευρωπαϊκή αμυντική συνεργασία οφείλει να προϋποθέτει σεβασμό στην ασφάλεια των κρατών μελών.
Ωστόσο, η διεθνής ανασφάλεια μπορεί να εντείνει την κυβερνητική φθορά όταν προστίθεται στην οικονομική πίεση και στην αίσθηση αδικίας. Η επίκληση των πολέμων χρειάζεται να συνοδεύεται από πειστικές παρεμβάσεις στην αγορά και ουσιαστική λογοδοσία για τη διαφθορά. Διαφορετικά, κινδυνεύει να εκληφθεί ως άλλοθι.
Η κυβέρνηση έχει συνεπώς συμφέρον να αντιμετωπίσει την κοινωνική συνοχή ως προϋπόθεση εθνικής ισχύος. Ενας πατριωτισμός που προστατεύει σύνορα και αξιοπρέπεια, αντέχει στην κριτική και κατανέμει δίκαια τα βάρη μπορεί να δώσει στη σταθερότητα το αναγκαίο βάθος. Τότε η χώρα αποκτά μεγαλύτερη αντοχή και η κυβέρνηση ισχυρότερους λόγους να ζητήσει εμπιστοσύνη.