Για να σηκώσει η κυβέρνηση το βάρος της αμηχανίας που προκαλεί η συγκυρία, πρέπει πρώτα να ελαφρύνει το βάρος του πολίτη. Επτά άξονες ορίζουν την κατεύθυνση.Η άποψη του ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΑΥΡΟΥ, διευθύνοντος
α) Η σταθερότητα πρέπει να γίνεται αισθητή. Πόλεμοι στην Ουκρανία και στη Μέση Ανατολή, τουρκικές επιδιώξεις, ευρωπαϊκές αναταράξεις και ενεργειακή αβεβαιότητα συνθέτουν ένα δύσκολο παζλ. Ομως, η διεθνής συγκυρία εξηγεί τις δυσκολίες, δεν απαλλάσσει την κυβέρνηση από την ευθύνη προστασίας.
β) Ο πολίτης κατανοεί το πρόβλημα όταν η κυβέρνηση κατανοεί το δικό του. Η ακρίβεια γεννά οργή για όσα χάνονται σήμερα. Η ανασφάλεια γεννά φόβο για όσα απειλούνται αύριο. Συνδυάζονται στο εκρηκτικό συναίσθημα «δεν αντέχω το παρόν και δεν εμπιστεύομαι το μέλλον».
γ) Ο πολίτης πρέπει να χωρά μέσα στο «καλύτερα» της χώρας. Καθώς οι διεθνείς τιμές δεν ελέγχονται από την Αθήνα, προτεραιότητα γίνεται η ενίσχυση της αγοραστικής δύναμης, παράλληλα με ελέγχους και ανταγωνισμό. Κριτήριο είναι όσα απομένουν μετά το σούπερ μάρκετ, το ενοίκιο και τους λογαριασμούς.
δ) Η αύξηση μετριέται σε όσα περισσεύουν, όχι μόνο σε όσα ανακοινώνονται. Η διεθνής αστάθεια δεν ενισχύει αυτόματα την κυβέρνηση. Ο φόβος αυξάνει την ανάγκη προστασίας, αλλά μπορεί να τροφοδοτήσει την τιμωρία εκείνου που θεωρείται «αδύναμος προστάτης».
ε) Για να ζητήσεις πολιτική σταθερότητα, πρέπει να προσφέρεις καθημερινή σιγουριά. Απέναντι στην αντιπολίτευση, απαιτείται σύγκριση εφαρμόσιμων προτάσεων: ποια μέτρα, με ποιους πόρους, πότε; Το ίδιο κριτήριο δεσμεύει πρωτίστως την κυβέρνηση. Η αδυναμία των αντιπάλων δεν αποδεικνύει τη δική της επάρκεια.
στ) Η αξιοπιστία κερδίζεται με συγκρίσιμες λύσεις και ελέγξιμα αποτελέσματα. Ο μεγαλύτερος εκλογικός κίνδυνος είναι να θεωρηθεί η πρώτη κάλπη ευκαιρία διαμαρτυρίας και η επόμενη επιλογή διακυβέρνησης. Επίδοση χαμηλότερη από το 28,31% των ευρωεκλογών θα μπορούσε να πυροδοτήσει αμφισβήτηση της κυβερνητικής ισχύος. Εξ ου και ο πήχυς του 25% που έθεσε ο πρωθυπουργός. Απλά μια επόμενη αναμέτρηση δεν εγγυάται ανατροπή του κλίματος.
ζ) Η πρώτη κάλπη παράγει πραγματικότητα, δεν αποτελεί πρόβα. Χρειάζονται ορατές διορθώσεις πριν από την προεκλογική έκκληση εμπιστοσύνης: αναγνώριση αστοχιών, δικαιότερη κατανομή βαρών και συγκεκριμένες δεσμεύσεις με καθημερινό αντίκρισμα. Η εμπιστοσύνη απαιτεί συνέπεια ανάμεσα στις εξαγγελίες και στην εμπειρία του πολίτη. Το ζητούμενο είναι να μπορεί ο ίδιος να πει «βλέπω τη δυσκολία, αλλά βλέπω και τη βελτίωση».