Αν και επί του ζητήματος θα μπορούσαν να αποφανθούν με μεγαλύτερη ακρίβεια οι δημοσκόποι, εντούτοις θα πρέπει να αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία -ή στη χειρότερη περίπτωση σπανιότατο φαινόμενο- τα κόμματα της αντιπολίτευσης
Και το συγκεκριμένο «δημοσκοπικό παράδοξο» λαμβάνει διαστάσεις ευρύτερης απαξίωσης του πολιτικού συστήματος, δημιουργώντας πλέον, όχι μόνο συνθήκες πολιτικής κρίσης, αλλά κρίσης αντιπροσώπευσης. Οι πολιτικά φυγόκεντρες δυνάμεις αναπτύσσονται όχι μόνο αριστερότερα της Ν.Δ., αλλά και πιο δεξιά αυτής. Το σκηνικό δεν έχει αποκρυσταλλωθεί σε καμία πλευρά, καθιστώντας τη Ν.Δ. τον μόνο σταθερό πόλο του πολιτικού συστήματος, ασχέτως της δημοσκοπικής φθοράς και των ανικανοποίητων κοινωνικών αιτημάτων. Και είναι κάτι παραπάνω από σαφές ότι αυτά τα δεδομένα κάνουν νωχελική την κυβέρνηση, αλλά κυρίως στερούν από τους πολίτες τη δυνατότητα να αξιολογήσουν μια ισχυρή εναλλακτική κυβερνητική πρόταση.
«Οσοι δεν θέλουν να ζυμώσουν, δέκα μέρες κοσκινίζουν», αναφέρει η λαϊκή θυμοσοφία. Και πρόκειται για παροιμία που έρχεται αμέσως στο μυαλό όταν ακούς κάποιους εκπροσώπους κομμάτων και δυνάμεων αριστερότερα της Ν.Δ. Ολοι ομνύουν, μεν, στην ανάγκη εκπροσώπησης του -αποκαλούμενου- «προοδευτικού χώρου», αλλά την ίδια στιγμή ο καθένας βρίσκει αφορμές για να αποδομήσει την τακτική του άλλου. Σε τέτοιο σημείο, που η αντιπαράθεση μεταξύ των κομμάτων αριστερότερα της Ν.Δ. να είναι πολύ πιο οξεία από τις προκάτ -και εν πολλοίς πληκτικά αναμενόμενες και στρατηγικά «ανέμπνευστες»- επιθέσεις/επικρίσεις κατά της κυβέρνησης!
ΠΑΣΟΚ, ΕΛ.Α.Σ, ΣΥΡΙΖΑ, Πλεύση Ελευθερίας, ΜέΡΑ25, Δημοκράτες, Νέα Αριστερά τείνουν να εξελιχθούν σε χρυσούς πολιτικούς χορηγούς της Ν.Δ. Το «ισχύς εν τη ενώσει» προφανώς το αγνοούν και προτιμούν το «διαίρει και βασίλευε». Μόνο που το «διαίρει» αφορά εκείνους και το «βασίλευε» τη Ν.Δ. Ολες οι πιο πάνω δυνάμεις μιλούν μεν για προγραμματικές συγκλίσεις, όμως την ίδια ώρα οι περισσότεροι αφενός δεν έχουν πρόγραμμα, αλλά γενικόλογες «θέσεις», αφετέρου πιο πολύ δείχνουν να επενδύουν στην κούρσα για το ποιος θα λάβει καλύτερη θέση, αν και όποτε ανοίξει συζήτηση για μια «ενιαία εκπροσώπηση» αυτού του χώρου. Κρύβονται πίσω από τον αόριστο αφορισμό «δεν είναι θέμα συγκόλλησης», για να μην αποκαλυφθούν είτε οι προφανείς αδυναμίες είτε οι ατομικές φιλοδοξίες του ποιος θα ηγηθεί του χώρου. Και είναι προφανές ότι θα την πάθουν όπως αυτοί που κυνηγώντας το δέντρο χάνουν το δάσος.