Η ακρίβεια είναι αποτέλεσμα δύο παραγόντων.Γράφει ο ΜΠΑΜΠΗΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ - ΠΗΓΗ: RealnewsΟ ένας είναι η σώρευση αυξήσεων των τιμών, από το ένα πληθωριστικό κύμα στο επόμενο: όσο συχνότερα συμβαίνουν τόσο
δυσκολότερο να επανέλθουν οι τιμές σε προηγούμενα, χαμηλότερα, επίπεδα. Ο άλλος αφορά τα εισοδήματα που δημιουργεί η οικονομία: όσο περισσότεροι βρίσκουν δουλειές, όσο μεγαλύτερος ο κύκλος εργασιών των επιχειρήσεων, τόσο πιο πλούσια η πίτα από την οποία όλοι περιμένουν ένα κομμάτι. Μία αρνητική πτυχή συνοδεύει τη θετική εξέλιξη.
Θα σας φανεί παράδοξο, αλλά έχει και ο πληθωρισμός τις «χάρες» του: φέρνει περισσότερες δουλειές και «πληθωρίζει» τα κέρδη. Ο εμπορικός κόσμος, οι επιχειρήσεις, οι επαγγελματίες τρέχουν να προλάβουν και βεβαίως δεν χάνουν ευκαιρία να «φουσκώνουν» τις απαιτήσεις τους.
Το πρόβλημα καταλήγει στις τσέπες των μισθωτών. Οι αμοιβές τους προσαρμόζονται καθυστερημένα στις νέες τιμές και η αγοραστική τους δύναμη χάνει έδαφος, όπως επιβεβαίωσε η πρόσφατη έρευνα της Eurostat. Ακόμη μεγαλύτερο είναι το πρόβλημα εκείνων που πρέπει να τα καταφέρνουν με εισοδήματα που μένουν σταθερά, όπως οι συνταξιούχοι ή όσοι έχουν δεσμεύσει με συμβόλαια την εκμετάλλευση της περιουσίας τους.
Δημιουργείται έτσι μια εκρηκτική αντίφαση. Μπορεί η οικονομία να πολλαπλασιάζει τις ευκαιρίες και τις εισπράξεις, να δημιουργεί νέους πόρους, αλλά η ακρίβεια σπεύδει να αποσπάσει ένα συνεχώς μεγαλύτερο κομμάτι αυτών των νέων πόρων.
Εικόνα της αντίφασης είναι η μείωση της ανεργίας. Ποτέ άλλοτε τόσοι πολλοί, μεταξύ όσων επιθυμούν να εργαστούν, δεν ήταν σε δουλειές, ειδικά αν προσθέσουμε και τους ξένους εργαζομένους, μόνιμους κατοίκους ή μετανάστες, νόμιμους και παράνομους. Πολλοί έχουν διπλή απασχόληση, ενώ αρκετές χιλιάδες συνταξιούχοι συμμετέχουν εντατικά στην αγορά εργασίας. Εκατομμύρια υπερωρίες καταγράφονται στις ηλεκτρονικές κάρτες εργασίας, πληρωμένες επισήμως πλέον, για τις οποίες προστίθενται οι προβλεπόμενες ασφαλιστικές εισφορές.
Τα ταμεία γεμίζουν γρήγορα, αλλά πολύ συχνά αδειάζουν εξίσου γρήγορα, αν όχι γρηγορότερα. Οι επιχειρηματίες, ιδιαιτέρως οι μικρότεροι, παραπονούνται για το κόστος τους. Οι μεγαλύτερες επιχειρήσεις πάλι παραπονούνται γιατί δεν βρίσκουν τα κατάλληλα χέρια και οι νοικοκύρηδες πληρώνουν όσο-όσο για να κάνουν τις επείγουσες δουλειές τους.
Ο ένας κυνηγά τον άλλον και όλοι μαζί κυνηγάμε μια οικονομία που τρέχει και αυτή κυνηγημένη από τον πληθωρισμό κόστους. Ομως, το καθημερινό άγχος τρέχει γρηγορότερα. Εις βάρος των ανθρώπων της χώρας, που δείχνει να έχει παγιδευτεί σε ένα απάνθρωπο αλισβερίσι.
Τι έχει συμβεί; Τα περισσότερα προϊόντα που χρειάζεται ένα νοικοκυριό στην Ελλάδα δεν διαφέρουν από εκείνα που καταναλώνει ένα νοικοκυριό σε όλες τις αναπτυγμένες οικονομικά χώρες. Το ίδιο συμβαίνει πλέον και με τις τιμές τους. Οι διαφορές είναι μικρές και συχνά οφείλονται σε πολύ ειδικούς όρους κάθε αγοράς. Το δείχνει πλέον και η πλατφόρμα posokanei.gov.gr.
Με την πάροδο των ετών, ο καταναλωτής έχει προσθέσει πολλά νέα προϊόντα και υπηρεσίες που τα κρίνει «απαραίτητα» στον σύγχρονο τρόπο ζωής του. Το ίδιο κάνουν και οι επιχειρήσεις. Η οικονομία έχει γίνει πολυπλοκότερη, πιο απαιτητική και καλύτερα οργανωμένη. Προσέξτε το τουριστικό προϊόν, τα αυτοκίνητα, τους αυτοκινητοδρόμους, τα ρούχα και τα ηλεκτρονικά μας.
Συνολικά η οικονομία έχει περάσει σε νέους, υψηλότερου επιπέδου, κανόνες λειτουργίας και απαιτήσεων. Ολα αυτά όμως συνοδεύονται από νέα, πρόσθετα κόστη. Ενα μέρος της αντίληψης του κόστους ζωής, που περιλαμβάνεται σε αυτό που αποκαλούμε «ακρίβεια», αφορά μια πιο εξελιγμένη και πιο απαιτητική οικονομική συνθήκη. Η σημερινή -μετά και τη μεγάλη κρίσηοικονομία κινείται σε υψηλότερο επίπεδο. Φαίνεται όχι μόνο στο περιεχόμενο του καλαθιού που κρίνει απαραίτητο να διαθέτει το ελληνικό νοικοκυριό, αλλά στην ανώτερη οργάνωση της εργασίας σε όσες, τουλάχιστον, επιχειρήσεις στοχεύουν να ανταγωνιστούν στη νέα, ανοιχτή και πολύ πιο ανταγωνιστική ελληνική αγορά. Η διεθνοποίηση της εθνικής αγοράς έχει πρακτικά ολοκληρωθεί. Η ελληνική οικονομία έχει ενσωματωθεί στην ευρωπαϊκή και γενικότερα στη διεθνή αγορά στον υψηλότερο βαθμό από τότε που ξεκίνησε -πριν από 40 και κάτι χρόνια- η κατάργηση των διοικητικών αναχωμάτων, των εμπορικών περιορισμών, των ειδικών δασμών και φόρων.
Σήμερα όμως η Ελλάδα είναι μια ακριβή χώρα για τους κατοίκους της. Επιπλέον, δεν διαθέτουμε το μέγεθος των απαιτούμενων κεφαλαίων, ούτε το πλήθος των σύγχρονων επιχειρήσεων, ούτε τελικά την υψηλή παραγωγικότητα της εργασίας που έχουν κατακτήσει οι εταίροι μας.
Και ως αυτά να μην ήταν αρκετά, το ελληνικό κράτος επιβαρύνει τους πολίτες περισσότερο από όσο το πράττουν οι ομόλογες χώρες, με τους φόρους που αφαιρεί για να συντηρήσει τις λειτουργίες του, δίχως μάλιστα να ικανοποιεί τις ανάγκες του πληθυσμού. Κατάσταση που χειροτέρευσε με τη δημοσιονομική κρίση.
Ολα αυτά, συντονισμένα, αναδεικνύουν την ακρίβεια ως το μέγα εμπόδιο στη σύνδεση των πολιτών με τα βήματα προόδου που έχει πραγματοποιήσει και θα συνεχίσει να πραγματοποιεί η ελληνική οικονομία.