Μαρία Σολωμού: Εκανα τα «πρέπει» μου και είπα «τώρα φτάνει»

Είναι ένας χείμαρρος η Μαρία Σολωμού και το αποδεικνύει σε κάθε συνέντευξή της. Σήμερα, με αφορμή τον πρωταγωνιστικό ρόλο της στη ν παράσταση «Οικογένεια Ανταμς» στο θέατρο «Βέμπο», η ηθοποιός μιλά στη Realnews για τη συνεργασία της με τον Νίκο Μουτσινά, για τον λόγο που δεν δέχεται προτάσεις από την τηλεόραση, για το πόσο απολαμβάνει το ότι είναι single, αλλά και για την υπερηφάνεια της που ανήκει στη γενιά Χ.

Μορτίσια Ανταμς για δεύτερη φορά στο θέατρο «Βέμπο» μετά το 2016.

Ναι, τότε με είχε πάρει τηλέφωνο η Θέμις Μαρσέλλου και μου είχε πει «κάνω ένα μιούζικαλ που δεν μπορείς να πεις “όχι”». Της απάντησα «μπορώ, γιατί δεν τραγουδάω…» (γελάει). Με το ότι το έργο είναι η «Οικογένεια Ανταμς», και ο ρόλος η Μορτίσια με έπιασε σύγκρυο. Πώς θα το κάνω αυτό αφού δεν τραγουδάω; Μπήκα σε μια διαδικασία -γιατί τότε το ανεβάσαμε μέσα σε 40 ημέρες- και έκανα υπεράνθρωπη προσπάθεια. Το είχα χαρεί πάρα πολύ, γιατί δεν μπορώ να πω «όχι» σε κάποια πράγματα και η Μορτίσια ήταν ένα από αυτά. Για κάποιον λόγο, με αυτόν τον χαρακτήρα, νιώθω ότι δεν θα ήθελα να δω κάποια άλλη να το κάνει. Οταν λοιπόν δέκα χρόνια μετά με ξαναπήραν, χάρηκα ιδιαίτερα. Σαφώς είναι η ίδια παράσταση, τα ίδια τραγούδια, το στήσιμο είναι πολύ συγκεκριμένο, αλλά είναι ταυτόχρονα και διαφορετικά. Εχεις άλλον Γκόμεζ, οπότε η χημεία είναι διαφορετική.

Είσαι φαν της οικογένειας Ανταμς;

Βέβαια! Οταν είχε βγει η ταινία τη δεκαετία του ‘90 με την Αντζέλικα Χιούστον είχα πάθει τέτοια ταύτιση που στις πρώτες Απόκριες είχα ντυθεί Μορτίσια. Ημουν 18 χρόνων. Αυτός ο ρόλος έχει κάτι αυστηρό, ένα σωματικό άκαμπτο, ένα περίεργο χιούμορ και είναι ένας κόσμος που μου αρέσει πάρα πολύ. Το βρίσκω πολύ αστείο αυτό το χιούμορ. Εχει να κάνει και με τον έρωτα, το πόσο περίεργα είναι ερωτευμένοι αυτοί οι άνθρωποι. Μιλούν ερωτικά, χορεύουν ταγκό, έχουν έναν κόσμο πολύ αλλόκοτο, καμία σχέση με την πραγματικότητα ή τη ρουτίνα μας, το πώς έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε τα παντρεμένα ζευγάρια με παιδιά.

Ως χαρακτήρας μοιάζεις στη Μορτίσια; Αυστηρή και ρομαντική ταυτόχρονα;

Θα σου πω τι γίνεται, γιατί όλοι έρχονται και μου λένε «είσαι η Μορτίσια, είσαι εσύ». Χαίρομαι που μου το λένε, γιατί το ίδιο μου έλεγαν και στη Μαιρούλα και στη Ράνια από τους «Singles»… Δεν είμαι εγώ όλες αυτές, αλλά το ότι μπαίνουν οι άνθρωποι στη διαδικασία να με ταυτίζουν, σημαίνει ότι μάλλον κάτι κάνω σωστά, οπότε δεν θα το πάρω στραβά. Κάτι γίνεται και σου περνάω αυτή την ψευδαίσθηση. Είμαι μια ηθοποιός που ασχολείται πολύ με το σωματικό του πράγματος. Στη Μορτίσια η μεταμόρφωση του ρόλου είναι έντονη, επειδή εγώ έχω πολύ συγκεκριμένη σωματικότητα: είμαι υπερκινητική, κουνάω πάρα πολύ τα χέρια μου, έχω μια διάθεση up tempo. Η Μορτίσια δεν έχει τίποτε από όλα αυτά. Είναι πόζα, έχει άλλον αέρα, στο περπάτημά της και στον τρόπο που μιλά έχει μια ρυθμολογία που είναι σαν να κάνω χορογραφία στη σκηνή. Πριν από δέκα χρόνια είχα σοβαρά μυοσκελετικά προβλήματα και ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας, για χρόνια, με τη μέση μου. Θα μπορούσα να μείνω στη σκηνή, χωρίς να μπορώ να κάνω τα χορευτικά. Ευτυχώς δεν συνέβη και λόγω του μιούζικαλ μπήκα στη διαδικασία να γυμναστώ και σταδιακά να το ξεπεράσω. Μετά το έργο ήμουν και καλύτερα με τη μέση μου.

Μίλησέ μου για τον Γκόμεζ της καρδιάς σου…

Με τον Νίκο Μουτσινά έχουμε δουλέψει πολλές φορές και γνωριζόμαστε και προσωπικά. Εχουμε μια άλλη χημεία και μια άλλη συνεννόηση. Σκηνικά αναπνέουμε μαζί -είναι περίεργο αυτό το πράγμα- και βιώνουμε όλον αυτόν τον έρωτα επί σκηνής. Ο Νίκος είναι πολύ καλός!

Σου δημιουργεί ένα δίχτυ ασφάλειας;

Μου αρέσει να έχω παίκτες που συνεννοούμαι γενικώς. Είναι το Α και το Ω όταν έχεις απέναντί σου άνθρωπο που τον εμπιστεύεσαι σκηνικά, είναι ανακούφιση. Σε κάθε παράσταση δουλεύεις με τον εαυτό σου, αλλά είναι ωραίο να ξέρεις ότι κάτι, ρε παιδί μου, άνθρωποι είμαστε, κάτι να πάει στραβά, στηρίζομαι πάρα πολύ στον Νίκο. Και ο Νίκος σε εμένα. Από την άλλη, δεν σημαίνει ότι με τους ανθρώπους που μπορείς να συνεννοείσαι θα παίζεις πάντα μαζί. Είναι ωραίο να αλλάζεις παρτενέρ, θιάσους και να συνεργάζεσαι και με ηθοποιούς που δεν ξέρεις καθόλου. Ημουν πολύ τυχερή που δούλεψα με τον Αντώνη Καφετζόπουλο, ήταν από τους ανθρώπους που θαυμάζω, πολύ ιδιαίτερη φυσιογνωμία και περσόνα και του ταίριαζε επίσης ως Γκόμεζ. Η Μαρσώ είναι ένα κορίτσι εξαιρετικό και στις πρόβες ήταν μαθήτρια-σπασικλάκι.

Παράλληλα με την υποκριτική κάνεις πολύ ενδιαφέροντα podcasts. Εχεις ένα ιδιαίτερο χάρισμα που κάνεις τον συνομιλητή να νιώθει οικεία και να σου εξομολογείται πολλά.

Οταν ξεκίνησε αυτό, πριν από δύο χρόνια, μου τηλεφωνούσαν δημοσιογράφοι και μου έλεγαν ότι είναι οι καλύτερες συνεντεύξεις που έχουν δει και τους απαντούσα ότι δεν είναι συνεντεύξεις – το οποίο επαναλαμβάνω συνέχεια, γιατί δεν μου αρέσει να με σχολιάζουν, ειδικά στα πρωινάδικα, με μισό μάτι. Δεν ξέρω να ρωτήσω τίποτα σημαντικό, δεν ξέρω τον τρόπο, δεν γκουγκλάρω κανέναν, δεν έχω καρτέλες μπροστά μου, δεν ξέρω τι έχει κάνει, ό,τι ξέρω ως Μαρία. Από εκεί και πέρα, πάω να μάθω τα υπόλοιπα, όπως θα καθόμασταν στον καναπέ σαν φίλοι. Σε πληροφορώ ότι το 80% των καλεσμένων με έχει πάρει τηλέφωνο μετά και μου έχει πει «Ρε Μαρία, θέλω να το δω γιατί νομίζω ότι παραείπα πράγματα». Αφήνω την απόλυτη ελευθερία στον άλλο να πει πράγματα πέρα από τη δουλειά του. Από εκεί και πέρα θα κάνω εγώ δυο-τρεις ερωτήσεις δικές μου, όχι του κόσμου. Δεν με αφορά τι θα ήθελε να ακούσει ο κόσμος, υπάρχουν 100 podcasts και άλλες 100 εκπομπές στην τηλεόραση να τα ακούσει. Δεν με ενδιαφέρουν τα juicy, με ενδιαφέρει να βγει μια ιστορία από τον άνθρωπο, από τη ζωή του, κάτι αστείο. Κάποια στιγμή έγινε viral αυτό που μου είπε η Νατάσα Μποφίλιου με τον θερμοσίφωνα, έγινε της κακομοίρας. Και η Σμαράγδα, που δεν πίστευε στα μεταφυσικά και πήγε σε ένα δωμάτιο και άκουγε θορύβους το βράδυ, ενώ δεν ήταν κανείς. Πράγματα ζωής. Φτάνει αυτό το «τι γκόμενο έχεις, αν θα παντρευτείς, τι κάνει το παιδί σου» και αυτό το κοινωνικοδραματικό που ζούμε. Τα ζούμε αυτά και τα αντιμετωπίζουμε και όλοι έχουν την άποψή τους. Το καταλαβαίνω έως ένα σημείο, αλλά εγώ δεν θέλω να κάνω συζητήσεις τέτοιες και να έρθει ο άλλος και να πρέπει να απολογηθεί και εγώ να κρατάω την κουβέντα μας μία, μιάμιση ώρα. Ποιος θα κάτσει τόση ώρα να το δει; Θα πάρουν πάλι απόσπασμα και θα τον βγάλουν τρελό και αυτόν. Επειδή είμαι παθούσα, προσέχω πάρα πολύ. Εχω πει ότι την ώρα που θα πιάσει κάποιος δικό μου καλεσμένο για να τον εκθέσει, εκεί θα βγω. Εμένα μου έχουν κόψει, μου έχουν ράψει, κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν τι εννοώ, δεν μιλάω… Αν το κάνουν σε καλεσμένο μου, θα θυμώσω πάρα πολύ. Νιώθω προσωπική ευθύνη, ότι δεν τον προστάτευσα.

Πώς θα τον υπερασπιστείς δηλαδή;

Θα αρχίσω τα τηλέφωνα. Αν συμβεί κάτι, μπορεί να μην το πάρω είδηση -γιατί δεν έχω τηλεόραση- εκτός αν γίνει viral και ειδοποιηθώ.

Επειδή υπάρχει ο όρος boomer, εσύ πόσο αντι-boomer είσαι;

Είμαι πολύ υπερήφανη που είμαι generation X, το έχω σημαία αυτό. Εμείς είμαστε η γενιά που τα έχει πάθει και τα έχει δει όλα και δεν έχουμε και τρελή απόσταση από τους boomers. Νομίζω ότι οι υπόλοιπες γενιές κοιμούνται, δεν ξέρω πώς να το πω. Εχουμε κάνει τέρατα στα 90s, έχουμε κάνει τον κύκλο μας, στο 2000 έχουμε μεγαλώσει με τσιτάτα και ένα μεγάλο ποσοστό από εμάς τα έχουμε απορρίψει ήδη. Εχουμε ζήσει τη βιντεοκασέτα και ζούμε τώρα το Spotify… Δεν λέω ότι τα κάνουμε όλα τέλεια, σε κάποια έχω φουλ ανικανότητα, παρ’ όλα αυτά δεν είμαι η γιαγιά μου. Εχουμε περάσει από capital control, από κρίσεις, από κορωνοϊό, από το «κοριτσάκι μου, μάζεψε λίγο το μαλλάκι σου και βάλε ταγέρ, γιατί η γυναίκα πρέπει να φοράει ταγέρ και τακουνάκι» και έχουμε έρθει οι πενηντάρες να έχουμε πρότυπο την Τζένιφερ Λόπεζ και καλά κάνουμε. Εχουμε βγει έξω από τη συνθήκη του πώς πρέπει να είναι η οικογένεια και σου λέει «μόνη μου και θα έχω και το παιδί μου και τη δουλειά μου», έχουμε βγει από την κουζίνα… Εχουν γίνει τέρατα σε αυτή τη γενιά. Εμένα ο γιος μου, που είναι άλλη ποιότητα παιδιού, με μια άλλη σοφία, με κοιτάζει και μου λέει «γιατί δεν γεννήθηκα εγώ στα 90s;». Είναι παλιά ψυχή, που λέω εγώ. Είμαστε σε μια φάση που κάναμε τον κύκλο μας, κάναμε τα «πρέπει», μπερδευτήκαμε και βγήκαμε από αυτό. Πραγματικά, κοκορεύομαι που είμαι σε αυτή τη γενιά.

Εχεις πει ότι δεν έχεις και κουζίνα. Ποιες ηλεκτρικές συσκευές έχεις στο σπίτι σου;

Εχω air fryer, βραστήρα, καφετιέρα, έχω και τοστιέρα, έχω και toaster, αλλά αυτά δεν τα χρησιμοποιώ, γιατί δεν τρώω πια ψωμί. Δεν ζω χωρίς το air fryer, έτσι όπως είναι η διατροφή και η ζωή. Εχω περάσει από πολύ μεγάλα σπίτια, με πολύ ωραίες κουζίνες, που είχα και πολυμίξερ, τα έχω κάνει όλα αυτά. Εχω κάνει τα «πρέπει» μου και είπα «τώρα γεια σας, αντίο, φτάνει».

Εχεις ζήσει την τηλεόραση σε όλες τις φάσεις της, από το έντονο lifestyle, το κυνηγητό, μέχρι την πρόσφατη ανθρωποφαγία.

Λυπάμαι που το λέω, δεν παρακολουθώ. Οτιδήποτε γίνεται και θεωρείται σημαντικό, θα ανέβει στα social και θα το δω εκεί. Επιλέγω αν θα το δω ή θα το σπρώξω και θα ρωτήσω κάποιους ανθρώπους, που ξέρω ότι ασχολούνται και εμπιστεύομαι, να μου πουν τα τεκτενόμενα. Την τηλεόραση την έχω κόψει από το 2009. Εχουμε μεγαλώσει σε σπίτια που η τηλεόραση ήταν μονίμως ανοιχτή, η ζωή ήταν γύρω από την τηλεόραση, το πώς θα στήσουμε το σαλόνι για να «κοιτάζει» στην οθόνη. Κάποια στιγμή μπήκα σε αυτή την τηλεόραση και μπορώ να σου πω ότι δεν είδα ποτέ τίποτα δικό μου. Με σταματούν να μου πουν για τους «Singles» και τους κοιτάζω άναυδη, ούτε ξέρω. Θυμάμαι δύο-τρία επεισόδια και έχω παίξει τρεις σεζόν.

Προτάσεις για τηλεόραση έχεις;

Τα τελευταία χρόνια όχι. Οταν είχα πρωτοξεκινήσει, ήμουν… εμπορικιά και δεν μπορούσα να κάνω ποιοτικό θέατρο ή το ποιοτικό θέατρο που έκανα σε κάτι υπόγεια δεν το έβλεπε κανείς και δεν ήξερε κανείς ότι έπαιζα και θέατρο. Ζήσαμε αυτή την περίοδο το 2000 -το οποίο ήταν φρικτό- και τότε έλεγα δεν υπάρχει εμπορικό και ποιοτικό. Εμένα πάντα μου είχαν ταμπέλα από την πρώτη στιγμή που βγήκα. Τότε χρεώθηκα ως εμπορική, για να φτάσουμε στο σημείο έπειτα από 15 χρόνια να έρθουν κάποια σίριαλ με αμιγώς θεατρικούς ηθοποιούς, να σκίζουν οι άνθρωποι και να φύγει αυτή η ρετσινιά. Από τότε το έλεγα εγώ, αλλά εμένα ποιος με ακούει όταν μιλάω; Κανείς. Περνούν τα χρόνια και λένε «έχει δίκιο». Τώρα που υπάρχει η μανία με τα podcast, να πούμε ότι όταν ξεκίνησα εγώ ήταν άλλα δύο. Και δεν το έκανα για να αλλάξω επάγγελμα, αλλά για να δω πώς θα πάει για πλάκα. Και μπορεί να ειπώθηκε ότι «δεν παίζει η Σολωμού πια, είναι podcaster». Τι λέτε, καλέ; Ποιος μου αφαιρεί το δικαίωμα με τόσο που έχω δουλέψει στη ζωή μου; Ο ηθοποιός είναι για πάντα ηθοποιός και ας λένε ό,τι θέλουν. Εγώ θέλω να μπορώ να κάνω κωμωδία αν θέλω στην τηλεόραση και κλασικό δράμα αν θέλω στο θέατρο, να κάνω podcast και όταν κλείσει και ο κύκλος με τους ανθρώπους που θέλω να συνομιλήσω, μπορεί να το σταματήσω και αυτό και να βρω κάτι άλλο. Συνειδητοποίησα ότι δεν είμαι ένα πράγμα, κανείς δεν είναι. Ακόμα δεν ξέρω τι θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω. Θα δούμε.

Παράλληλα κάνεις και ραδιόφωνο.

Ναι, έχω την εκπομπή «Η πολυκατοικία της Μαρίας» στον Δρόμο, καθημερινά 4 με 7 το απόγευμα. Είναι κάτι που δεν είχα δοκιμάσει ποτέ. Οσοι εμπλέκονται με το ραδιόφωνο, το ερωτεύονται. Το μαθαίνω σιγά-σιγά. Παράλληλα διδάσκω από το 2007 στη σχολή υποκριτικής ΙΑΣΜΟΣ.

Εχεις καταφέρει όλες οι γενιές να νιώθουν οικειότητα μαζί σου…

Αν κάτι έχω κερδίσει από όλα αυτά που έχω κάνει στη ζωή μου, είναι ότι στη δική μου ηλικία -που δεν παίζει κανένα ρόλο έτσι κι αλλιώς, αλλά το λέω να συνεννοηθούμε- νιώθουν πολύ οικεία μαζί μου 17χρονα παιδιά. Γι’ αυτό ευθύνονται τα podcasts, που είναι σαν παιδικό παιχνίδι, από 7 μέχρι 77. Αλλά και πριν από τα social, πριν από τα podcasts, δεν υπήρχε ομοιογένεια στο κοινό για το ποια είναι η Σολωμού και το πώς με βλέπουν. Και τότε υπήρχε μεγάλο ποσοστό κόσμου που με λοξοκοιτούσε. Θα πουν ή ότι είμαι φοβερή ή ότι δεν θέλουν να με βλέπουν. Καλύτερα, δεν μπορώ τη μετριότητα.

Πάμε στο κεφάλαιο «έρωτας». Δηλώνεις single. Πόσο καλά τα έχεις βρει με τον εαυτό σου;

Πολύ ωραίο κεφάλαιο. Ναι, το έχω δηλώσει. Στον COVID, επειδή δεν ξέραμε τι και πώς, ο μικρός τότε έμενε με τον μπαμπά του και τον έβλεπα με facetime. Σε αυτή τη μοναξιά που είχα στο σπίτι με τον εαυτό μου συνειδητοποίησα ότι περνάω πάρα πολύ ωραία μόνη μου. Πάντα είχα μια μενταλιτέ ελευθερίας. Ολη τη ζωή μου ήμουν σε σχέσεις, αλλά η μενταλιτέ μου ήταν να είμαι ελεύθερη. Το είχα αυτό πάρα πολύ έντονα και κοιτούσα να μην καταπιέζομαι. Τo single state από μια ηλικία και μετά είναι σοβαρή επιλογή. Αυτά που λένε «μεγάλωσες, έναν σύντροφο»… Γιατί, ρε παιδιά; Εχω δυσκολέψει και πάρα πολύ, δεν θα αντέξει και κανείς δίπλα μου νομίζω.

Δεν συμβιβάζεσαι;

Μου έκαναν μια ερώτηση «τι θα συμβούλευες τον μικρό σου εαυτό, αν εμφανιζόταν η Μαρία των 20;». Και είπα «τίποτα». Η Μαρία των 20 θα έπρεπε να μου ρίξει τρία φάσκελα και να μου πει «πού πήγαν 15 χρόνια από τη ζωή σου που καμωνόσουν την κανονική;». Οπότε, εδώ και αρκετά χρόνια προσπαθώ να βρω αυτή τη Μαρία των 20 και να βρω όση ανεμελιά μπορώ και να συνδυάσω τα πράγματα, ώστε να περνάω καλά. Δεν γίνεται μόνο να δουλεύουμε, δεν γίνεται μόνο να πληρώνουμε, να έχουμε μόνο υποχρεώσεις. Δεν γίνεται. Πρέπει να ζήσεις και τη ζωή με όποιο κόστος. Εμένα μου στοίχισε πάρα πολύ η δεκαετία 30 με 40 ψυχολογικά. Ημουν 100 χρόνων. Μου λένε «είσαι ίδια από τα 30 σου, να μην πω ότι είσαι καλύτερη». Ναι, γιατί δεν ήμουν τότε καλά. Ημουν αγχωμένη και πιεσμένη σε πάρα πολλά κουτάκια και αυτό έβγαινε και εξωτερικά.

Τώρα διανύεις δεύτερη εφηβεία;

Η εφηβεία είναι υπερβολή, αλλά θέλω να περνάω καλά, θέλω να διασκεδάζω, δεν θέλω τίποτα να με βαραίνει, να μου δημιουργεί στενοχώρια. Θέλω να είμαι ελεύθερη και χαρούμενη με τις επιλογές μου.

Δεν θέλεις άλλη καταπίεση.

Εχω περάσει μεγάλα διαστήματα καταπίεσης, τώρα δεν θέλω να καταπιέζομαι. Αν δεν τα βρίσκουμε, δεν πειράζει, καλή καρδιά. Αν δεν μπορώ να είμαι σε μια δουλειά, δεν πειράζει, αντίο. Αν δεν μου λειτουργεί κάτι, το κόβω. Δεν μαθαίνω εύκολα, είμαι αργής καύσης άνθρωπος. Είμαι από τους ανθρώπους που κάνω το ίδιο λάθος συνέχεια, τις περισσότερες φορές εις γνώση μου. Από την άλλη, ίσως χρειάζομαι αυτό το μάθημα.